Als Jezus de Samaritaanse vrouw bij de bron ontmoet, dan weet hij van haar reputatie. Hij kent haar complete leven! Niets is voor Hem verborgen. Maar hij laat zich daar niet door weerhouden en begint een gesprek met haar. Hij had haar er fijntjes op kunnen wijzen dat ze een puinhoop van haar leven had gemaakt. Maar dat deed Hij niet. Hij kijkt dwars door haar gedrag heen en ziet de pijn, de afwijzing en vernedering in haar leven. En dan legt Hij haar uit dat het water dat ze nu drinkt, de levensstijl die ze nu hanteert, haar nooit voldoening zal kunnen geven. Hij biedt haar iets veel beters aan, het levende water dat haar dorst voor altijd zal kunnen lessen.

Steeds als Jezus mensen ontmoet zoals deze vrouw, dan kijkt Hij voorbij hun verkeerde gedrag en ziet Hij hun verlangen naar echte liefde. Hij had met alle recht tegen haar kunnen zeggen: ‘Zeg luister eens, ken jij de wet van Mozes niet, ken je het zesde gebod niet? Daar staat toch duidelijk: je zult niet echtbreken. Foei, wat ben jij een slechte vrouw.’

Maar dat doet Jezus niet, Hij toont genade, omdat Hij haar wil redden.

De houding van de discipelen is totaal anders. Ze zijn stomverbaasd dat Jezus met deze vrouw spreekt, maar ze zeggen het niet hardop. Maar de vrouw voelt het wel aan, laat haar kruik staan en vertrekt meteen. In de Message vertaling staat dit prachtig beschreven:

‘Op dat moment kwamen de discipelen terug. Ze waren geshockeerd. Ze konden niet geloven dat Jezus met zo’n vrouw sprak. Niemand zei hardop wat ze ervan dachten, maar hun gezichten spraken boekdelen. De vrouw begreep de hint en vertrok. In haar verwarring vergat ze haar kruik met water.’ Johannes 4:27-28

De discipelen veroordelen de vrouw en verwerpen haar. Maar Jezus schonk haar genade!

Jezus weerspiegelt het hart van de Vader, een hart dat overloopt van liefde en goedheid.

Wil je hier meer over weten? Kijk dan naar de volgende boodschap over Gods buitensporige genade: De Samaritaanse vrouw